Mobiliteit in België blijft een onderwerp dat iedereen raakt, elke dag opnieuw. Of je nu fietst, rijdt, wandelt of met het openbaar vervoer onderweg bent: het gevoel dat ons mobiliteitssysteem kraakt, is moeilijk te negeren. En hoewel er de laatste jaren veel aandacht gaat naar grote infrastructuurprojecten en nieuwe vervoersvormen, blijven de dagelijkse frustraties voor veel weggebruikers dezelfde.

RSC Anderlecht blijft, ondanks alles, een monument in het Belgische voetbal. Geen enkele club in ons land kan tippen aan de indrukwekkende prijzenkast van paars-wit: de meeste landstitels, de meeste bekers, en een historisch palmares dat generaties voetbalfans heeft gevormd. Anderlecht is en blijft de club van België. Maar wie de laatste vijf jaar met een open blik naar het Lotto Park kijkt, ziet dat de glans van vroeger dof is geworden. De resultaten blijven achter, de identiteit lijkt zoek, en de onrust binnen de club is voelbaar tot in de tribunes.

Er zijn sporters die records breken, en er zijn sporters die het begrip record herdefiniëren. Mathieu van der Poel behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Wat hij op 1 februari 2026 in het Nederlandse Hulst neerzette, gaat veel verder dan een sportieve prestatie. Het was een moment waarop een carrière, een familie-erfenis en een bijna mythische drang naar perfectie samenkwamen. Met zijn achtste wereldtitel in het veldrijden schreef hij niet alleen geschiedenis, hij herschreef ze. Niemand vóór hem verzamelde ooit zoveel regenboogtruien in deze discipline. Het is een mijlpaal die nog jaren zal nazinderen.

De voorbije maanden, en eigenlijk al veel langer, lijkt het alsof het treinverkeer in België vaker stilligt dan rijdt. De stakingen bij de NMBS, georganiseerd door de vakbonden, stapelen zich op en de gevolgen voor de bevolking worden steeds zwaarder voelbaar. Wat ooit begon als een signaal naar de overheid, groeit uit tot een bron van wijdverspreide frustratie. En dat is niet moeilijk te begrijpen.

In scholen, jeugdorganisaties en huiskamers is de voorbije twintig jaar een stille verschuiving ontstaan. Jongeren groeiden op in een omgeving waar fouten vooral kansen waren, waar kritiek zorgvuldig werd verzacht en waar teleurstellingen zo veel mogelijk werden afgezwakt. Het was een pedagogische keuze die voortkwam uit zorg en empathie. Maar vandaag, nu diezelfde jongeren massaal de arbeidsmarkt betreden, wordt duidelijk dat die aanpak ook een keerzijde heeft.

Op 3 februari 2025 werd Bart De Wever beëdigd als premier van België, een historische gebeurtenis. Hij is de eerste Vlaams-nationalistische politicus die deze functie bekleedt. Voorheen was hij meer dan twee decennia partijvoorzitter van de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) en burgemeester van Antwerpen. Deze stap markeert een nieuw hoofdstuk in de Belgische politiek waarin een uitgesproken centrumrechts-nationalistisch gezicht het federale beleid leidt.

Er is iets aan het verschuiven in onze samenleving. Niet altijd zichtbaar, niet altijd luid, maar voelbaar in elke discussie, elk commentaar, elke digitale schermutseling. Onze taal wordt harder. Korter. Sneller. En vooral: scherper. Woorden die ooit bedoeld waren om te verbinden, lijken steeds vaker te worden ingezet als wapens.

Op een maandagochtend, eentje zonder haast, zonder file, zonder klok, zat ik aan mijn keukentafel met een tas koffie die te snel koud werd. Voor het eerst in jaren had ik geen vaste planning, geen leerlingen die op me wachtten, geen agenda die mijn dag dicteerde. Alleen stilte. En vrijheid. Veel vrijheid.

In de internationale politiek duiken af en toe ideeën op die zo verrassend zijn dat ze de wereld even doen stilstaan. Het voorstel, of beter gezegd, de gedachte van Donald Trump om Groenland te willen verwerven, behoort zonder twijfel tot die categorie. Het idee dat een wereldleider zomaar kan verwachten dat een autonoom gebied, dat bovendien deel uitmaakt van het Koninkrijk Denemarken, zich laat “overnemen”, voelt voor velen als een stap te ver. Het roept vragen op over respect, diplomatie en realiteitszin.

Soms lijkt het alsof de aarde zelf aan het schreeuwen is. Alsof elke dag een nieuwe vlam oplaait, ergens ver weg of net iets te dichtbij. Oekraïne, waar families uit elkaar gerukt worden en steden veranderen in schaduwen van wat ze ooit waren. Venezuela, waar mensen in de rij staan voor brood terwijl leiders elkaar bevechten om macht. Soedan, waar een vergeten oorlog levens verplettert zonder dat de wereld nog kijkt. En de Gazastrook, waar generaties opgroeien met angst als dagelijkse metgezel.

Recreatief sporten is voor velen een bron van plezier, ontspanning en gezondheid. Of je nu gaat hardlopen, fietsen, zwemmen of een teamsport beoefent, bewegen is goed voor lichaam en geest. Het helpt stress te verminderen, verbetert je conditie en draagt bij aan een gezonde levensstijl. Toch is het belangrijk om te beseffen dat sporten pas écht gezond is als je het combineert met voldoende rustpauzes.

Elk jaar opnieuw gebeurt het. Terwijl de laatste dagen van december wegtikken, maken miljoenen mensen zich klaar voor een symbolische herstart. Het nieuwe jaar voelt als een blanco blad, een kans om het beter te doen, anders te doen, of eindelijk te doen wat we al jaren uitstellen. We beloven onszelf dat we gezonder gaan eten, meer gaan bewegen, minder gaan stressen, vaker gaan bellen met vrienden, of eindelijk dat ene project oppakken dat al te lang stof verzamelt.