Het WK voetbal 2026 komt steeds dichterbij en je voelt het overal: de koorts stijgt. Niet alleen bij de traditionele toplanden, maar ook bij de fans wereldwijd die reikhalzend uitkijken naar een tornooi dat voor het eerst in drie landen wordt georganiseerd: De Verenigde Staten, Canada en Mexico. Een gigantisch evenement, verspreid over een continent, met een recordaantal deelnemende landen en een ongeziene commerciële machine erachter. Maar uiteindelijk draait het nog altijd om hetzelfde: teamsport, collectief vermogen, tactiek en nationale trots.

Pinkstermaandag 25 mei 2026. Het is net iets na tien uur wanneer ik mijn voordeur achter me dichttrek en mijn stadsfiets van het slot haal. Geen racefiets vandaag, geen wattages, geen schema’s. Gewoon trappen, kijken, ademen. Een dag waarop ik mezelf de tijd gun om Vlaanderen opnieuw te ontdekken, traag genoeg om het landschap écht te zien.

De WK-selectie van de Rode Duivels voor de zomer van 2026 ligt op tafel, en zoals altijd zorgt ze voor discussie. Niet alleen bij analisten of ex‑internationals, maar ook bij de gewone voetballiefhebber die het spelletje al decennia volgt. En eerlijk: sommige keuzes roepen meer vragen op dan antwoorden.

De bekerfinale tussen Union en Anderlecht had een feest moeten worden. Een affiche die op papier garant stond voor spanning, intensiteit en kwaliteit. Twee traditieclubs, twee fanbases die hunkeren naar prijzen, een stadion dat klaarstond voor een avond topvoetbal. Maar wat we kregen, was helaas het tegenovergestelde. Met alle respect voor beide ploegen: dit was geen reclame voor het Belgisch profvoetbal.

De wereld lijkt in brand te staan, maar moeten wij echt blijven meebetalen aan conflicten die ver van onze grenzen woeden?

Wie vandaag in België zijn rijbewijs wil behalen, komt terecht in een wirwar van regels, uitzonderingen en parallelle systemen. Afhankelijk van gewest tot gewest verschillen dan ook nog eens de regels en wetgevingen. Dus let op en ken de voorwaarden en reglementen! De voorlopige rijbewijzen M18, M36 en M12 zijn daar een perfect voorbeeld van. Begrijpen wie begrijpen kan. https://mobilit.belgium.be/nl

De vraag lijkt bijna retorisch geworden: wordt iemand nog vrolijk van het nieuws op tv? Elke avond opnieuw schuiven we aan voor hetzelfde menu: oorlog, dreiging, politieke chaos, economische malaise. Het is alsof het journaal een dagelijkse reminder is dat de wereld in brand staat en dat wij, gewone mensen, vooral toeschouwers zijn die machteloos moeten toekijken.

Er zijn van die momenten waarop je je afvraagt hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat een wereldmacht als de Verenigde Staten kiest voor een leider die vooral chaos lijkt te brengen. In veel Vlaamse dorpsstraten hoor je dezelfde verzuchting: “Hoe kunnen miljoenen Amerikanen nu voor zo iemand stemmen?” Het is een vraag die blijft hangen, zeker wanneer de gevolgen van dat leiderschap tot hier in Europa voelbaar zijn, in onze portemonnee, aan de pomp, op onze energiefactuur en in de algemene onrust die de wereld overspoelt.

De kasseien van Parijs–Roubaix zó iconisch zijn dat sommige stroken een eigen “sterrenrating” krijgen, net zoals restaurants? Hoe zwaarder, gevaarlijker en legendarischer de strook, hoe meer sterren (tot vijf). De enige strook die altijd vijf sterren krijgt, is het Bos van Wallers (Trouée d’Arenberg),een plek waar renners vaak zeggen dat je de koers niet kunt winnen, maar wél verliezen.

Energieprijzen die pieken, inflatie die blijft knagen, boodschappen die elke maand duurder lijken. Het is geen geheim dat internationale spanningen de markt beïnvloeden. Maar voor de Belg die zijn energiefactuur opent, maakt het weinig uit welke diplomatieke verklaring waar werd afgelegd. Wat telt, is dat het leven opnieuw duurder is geworden.

Faalangst ontstaat zelden uit het niets. Ze groeit niet zomaar in een leeg veld. Vaak ontstaat ze op plekken waar ooit vertrouwen stond, vertrouwen in anderen, maar vooral vertrouwen in jezelf. En één van de meest onderschatte voedingsbodems voor faalangst is het moment waarop je merkt dat iemand niet eerlijk tegen je is geweest.

Eddy Merckx blijft, ondanks alle nieuwe sterren en statistische vergelijkingen, de maatstaf voor wat een wielrenner kan zijn. Niet omdat nostalgie ons verblindt, maar omdat zijn palmares nog altijd als een berg boven het peloton uitsteekt. Wie vandaag de cijfers naast elkaar legt, merkt dat zelfs een fenomeen als Tadej Pogačar nog niet in de buurt komt van de totale dominantie die Merckx in zijn carrière liet zien. En toch is het tegelijk verstandig om voorzichtig te blijven met definitieve conclusies, want het wielrennen verandert sneller dan ooit.